چهارشنبه رفتم برای یه نوع سونوگرافی که سلامت جنین رو بررسی میکرد و یه جورایی هم تشخیص سندرم داون که مطمئن بشیم نی نی سالم تشریف دارن که شکر خدا همه چیز نرمال بود و سالم قد نی نی هم یه مقداری از نرمال بلندتر بود به هرحال با وجود یه مامان و بابای قد بلند بایدم نی نی بلند بشه از این حس خود جیگر بینی و نوشابه باز کنی بگذریم چیزی که تو سونوگرافی شدیدا منو به حیرت وا داشت اینکه چیزی که دفه قبل دیدم یه نقطه بود که تو 6 هفتگی بود و الان توی 12 هفتگی یه آدم کامل بود با همه اعضای بدن که قشنگ مشخص بود اکثر اعضاب بدنش کامل شده! وااای واقعا آدم تو بیان قدرت خدا میمونه تازه دستش رو هم تکون میداد :)) 

یه حاجتی داشتم که دوساله دارم براش دعا میکنم و ختم میگیرم الان یه کورسوی امیدی پیدا شده و ممکنه که به حقیقت بپیونده اگر بشه که خوب مزایای خیلی زیادی داره برام لطفا هرکی از اینجا رد میشه یه دعایی بکنه واسم ممنون میشم

بالاخره رفتیم دکتر و در عین ناباوری هفته هفتم بارداری رو اعلام کرد و الان ما صاحب یه جنین 7 هفته ای هستیم خیلی باورش سخت بود خیلی مخصوصا برای منی که همیشه از بچه و بچه داری و وظیفه مادرانه و این صحبتا فراری بودم و نمیخواستم زیر بارش برم چی بگم، کم کم دارم به خودم حالی میکنم که اینم یه واقعیته که باید باهاش کنار بیام فقط با تمام وجودم امیدوارم این دوره بارداری و روزهای اولیه بچه داری که میدونم خیلی سخته رو خدا برام آسون و راحتشو بخواد که هیچ رقمه نمیتونم سختشو تحمل کنم . . .

دیروز تست بیبی چکم مثبت بود اینقدر مطمئن بودم که منفیه که حتی نمیخواستم برم تست بگیرم اما انگار یکی ندا میداد نه برو وقتی مثبت شد نمیدونم چرا زدم زیر گریه ،من اصلا انتظارشو نداشتم چیزی به اسم بچه تو برنامه م نبود حالا حالاها بعد از ظهر که همسر اومد رفتیم برای آزمایش خون جوابش امروز میاد همسر هنوز باور نداره هی میخنده و میگه جنس این بیبی چک خوب نبوده جدی نگیرش آزمایش بهتره در صورتیکه من خارجکی ترین و گرونترینشو خریدم و درجا هم جوابش مثبت بود نمیدونم چی بگم فعلا هنگ هنگم 

تو ای بال و پر من رفیق سفر من 

میمیرم اگه سایه ات نباشه روسرمن 

تو ای خود خودِ عشق که بی تو نفسم نیست 

کجا تو خونه داری که هرجا میرسم نیست 

اهل کدوم دیاری گل تو کدوم بهاری

که حتی فصل پاییز باغ ترانه داری 

من عاشق یادآوری یه سری از لحظات خوبمونم یعنی یه جوری باعث میشه روابطمون با همسر دچار روزمرگی نشه یه جوری شیرین و دوست داشتنیه ،یاد آوری روزایی که یواشکی میرفتیم بیرون و کافی شاپ بازی و ولگردی و پیاده روی فکر کن همسر اون موقع با اون مسیر دورش هروز یا یه روز درمیون اقلش اون همه راه رو میکوبید و میومد که بریم بیرون و نقطه پایان و خداحافظی هم چهارراه ولیعصر بود که هردومون بهش آلرژی پیدا کرده بودیم و چه سخت بود اون خداحافظی های بی بوسه! یادآوری اولین ها ،یادآوری اولین باری که گرمای دستشو حس کردم اولین باری که عمیق نگاهشو حس کردم و ... دوست ندارم هیچ وقت رابطه مون رنگ کهنگی بگیره ...